Hans;
Afgelopen zomer zijn ook wij geconfronteerd met al de gevoelens welke kanker met zich meebrengt. Mijn moeder is toen op 59 jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van borstkanker. Tegelijkertijd moesten wij de uitslag afwachten van een mogelijk gezwel in de rug van ons dochtertje Jeske. Toen was ze pas 1,5 jaar. Dít wachten en de spanning eromheen zijn niet voor te stellen. Voor ons was, gelukkig, de uitslag goed. Het ging om een ontsteking. Dan ben je opgelucht en blij. Echter ontstond meteen het besef dat de uitslag ook anders had kunnen uitpakken. Dan stort je wereld in. Dit gevoel heeft mij diep geraakt. Er zijn mensen waar de uitslag keihard negatief is. En dan heeft je kind dus kanker. De bekende bom. Dit heeft mij ertoe aangezet om zelf actie te gaan ondernemen.

Al klimmend in de Langenberg Marathon afgelopen zomer kwam het idee. De klim was ongeveer 11 kilometer lang. En dat drie keer. Er leek geen einde aan te komen. De overeenkomsten met het vechten tegen kanker speelden door mijn hoofd. Er was echter minimaal één belangrijk verschil: Ik had er zélf voor gekozen.

Daarom kies ik er nu ook voor om mijn grenzen op te zoeken en te overschrijden. Dertigduizend hoogtemeters voor kinderen die hopelijk later ook zelf de keuze hebben om op zoek te gaan naar hun grenzen..

Edwin;
Waarom? De waarom vraag hoor ik regelmatig. Waarom zoveel tijd stoppen in deze tocht(en)? De afgelopen jaren ben ik tweemaal mijn schoonmoeder aan de oneerlijke ziekte kanker verloren.

Daarnaast weet ik helaas wat het is om kinderen kwijt te raken. Als we deze twee combineren met het ondersteunen van waar Stichting KIKA zich voor inzet alsmede mijn grote wens om die geweldige tocht in de Alpen te gaan rijden dan is de waarom-vraag wat mij betreft beantwoord.

De komende tijd zal ik daarom samen met Hans grenzen gaan verleggen ten behoeve van alle kinderen met kanker om hun kansen te vergroten.