6 mei 2007. Vulkanmarathon Schotten Duitsland.(90 kilometer, 2090 hoogtemeters)
Op papier een wat minder zware marathon dan bijvoorbeeld de Kellerwald. Maar wat kun je jezelf tegenkomen. Door omstandigheden weinig kunnen trainen en slapen. Jeske (ons dochtertje van twee) heeft van de week haar been op twee plaatsen gebroken. En dat bevordert de nachtrust en trainingsschema niet. En op zaterdagavond kon ik het concert van Roger Waters ook al niet laten 'lopen' dus pas om 1.00 uur in bed. Om 5.00 uur ging de wekker alweer. Snel nog wat boterhammen gesmeerd en brinta naar binnen gewerkt. Om 5.30 uur stond Edwin voor de deur. Hij zag er al verdacht fit uit voor dit tijdstip. Snel de bus welke ik mee had genomen ingeladen en op naar Zevenaar waar we Rudolf op moesten halen. Hij ging vandaag ook mee. Altijd gezellig om met een paar gelijkgestemden op pad te gaan. Nadat Rudolf zijn Tommy tegen de voorruit had geplakt stoven we Duitsland in. Na 3,5 uur 'plankgas rijden' kwamen we aan in het aantrekkelijke Schotten. Een prachtig bergdorpje in Midden- Duitsland! We hadden nog 45 minuten tot aan de start. Nummers opgehaald en ons opgetuigd. Een paar minuten voor de start stonden we achteraan in het startveld. De 8(!) Nederlandes deelnemers werden extra genoemd door de speaker. Inmiddels was het ook al bloedheet geworden. Na het aftellen gingen we van start. Eerst door de straten van Schotten waar al een boel mensen op de been waren waaronder de burgemeester van dit dorpje. Voor hem een belangrijk evenement. De 236 mountainbikers begonnen aan de 90 kilometer. Vrijwel meteen ging het omhoog. Eerst over asfalt daarna veranderde het snel in schotter. De eerste klim was maarliefst 11 kilometer lang. Helaas dus geen moment om langzaam warm te worden. Mijn hartslag was het dan ook niet eens met het tempo. Die vloog naar de 90%. Ik kon totaal niet in mijn ritme komen terwijl zowel Edwin als Rudolf geen noemenswaardige problemen leken te hebben. De klim ging maar door. Over kleine paadjes dwars door het bos. Veel zand en boomwortels. Na eindelijk boven te zijn gekomen was de beloning geweldig! Wat een uitzicht.. Super! We waren aangekomen op 800 meter. Daar zaten veel mensen in de zon op een terras bier te drinken. Wij niet.. wij gingen door. Nu kwamen er een aantal snelle afdalingen. De Idworx verbaasd me dan iedere keer weer. Zonder ook maar één krimp te geven vliegt ie naar beneden. Zelf over keien en door los zand zijn full suspension fietsen geen competitie! Vlak voor onze neus in een stukje gevaarlijke afdaling maakt een biker voor ons een enorme koprol. Hij verdwijnt tussen de bomen. Wij vliegen weer verder. De rest van de route is goed te doen. Een aantal klimmen en afdalingen zijn goed te doen. Na 45 kilometer zit het eerste rondje erop. We eten nog wat repen en bananen terwijl de temperatuur op is gelopen naar 30 graden! Op naar de tweede ronde. Weer die 11 kilometer... Edwin gaat weer in mijn wiel zitten en we klimmen omhoog. Het is zwaar maar te doen. Rudolf volgt op korte afstand. Aan het eind van de route komt voor mij die man met de 'hamer'. Ik probeer hem te ontwijken maar dat lukt niet. In een drop off reageer ik iets te laat en klap hard op mn zadel. Geen prettig gevoel... Repen, water en Isodrank helpen nu niet meer. Op mijn tandvlees moet ik de laatste kilometers afleggen. Het doet vreselijk pijn maar ik moet door. Edwin blijft fit. En lijkt nauwelijks moeite te hebben. Rudolf ligt ietsje achter ons maar die heeft altijd nog wel een eindspurt. De laatste kilometers lijken uren te duren, maar ze gaan onder de Schwalbe banden door. We komen allemaal ongeveer gelijktijdig aan. Ik ben blij dat het erop zit! We zijn geeindigd op de 152e plaats.(90 km/ 2090 hoogtemeters/ 5 uur en 10 minuten).