De laatste etappe van een bloedmooi gevecht tegen de elementen maar met name ook tegen jezelf. De term onderschatten is op deze etappe van toepassing. Omdat etappe 7 één van de zwaarste is geweest denk je al snel dat de laatste een 'weggevertje' wordt. Mmm, maar niets is minder waar. En inmiddels is de belangrijkste reden; uitrijden verandert in; minimaal onze plaats behouden in het klassement! Hoe snel kun je veranderen.. Net achter ons staat een Belgisch team. De avond ervoor tijdens een lekkere Pizza op het terras gaven ze aan om ons voorbij te gaan rijden.. Dat klonk ons als muziek in de oren. Vanmorgen stonden we een half uur eerder op om vroeger bij het startblok te kunnen komen. Maar daar aangekomen waren er meer die deze tactiek uitgedacht hadden. En onze Belgische vrienden stonden een heel eind verder vooraan. Om 9.00 precies gingen we van start. Voor de laatste keer klonk het 'Highway to Hell' uit de speakers. We begonnen aan een tweetal kortere klimmen achter elkaar. Eén van 5 kilometer gevolgd door één van 7 km lengte. Zware kluiven maar we wisten een boel mensen voorbij te gaan. De benen voelden prima! Daarna volgde er een afdaling. Maar wat voor één. Deze blijft ons nog lang bij. Gemiddeld 20% naar beneden over losliggende rotsblokken. Lengte 6 kilometer. Ik ben niet snel bang in een afdaling. Maar deze. Pff ik vond het te link. Maar we moesten naar beneden. Dus maar achter Edwin aan. Veel stukken waren te gevaarlijk om te fietsen. En dus lopen. Of liever gezegd: glijden naar beneden toe. Levensgevaarlijk met zoveel fietsers bij elkaar. Edwin zit een stukje voor me. Daar tussen een aantal anderen. Ik kom een bochtje om vliegen en er ligt iemand op de grond. Ik probeer er omheen te sturen maar het is te smal. Ik probeer te remmen maar het achterwiel glijdt onder me weg. Dan val je dus. Snel krabbel ik weer op en bekijk de schade. Fiets heel. Enkel onder het bloed. Gelukkig niets ernstigs. Dus door. Even verder blijkt Edwin iets soort gelijks te hebben meegemaakt. Hij is de doornstruiken in gegaan. En zijn benen zitten onder de schrammen. Maar we komen beneden. Dan de laatste klim van deze TransAlp Challenge. Een klim over asfalt van 12 km. Met in het midden een stuk van 22%!!. We beginnen in de volle zon aan deze uitdaging. Ik krijg mn hartslag niet meer onder controle. Hij schiet verder omhoog in de 43 graden hitte. Edwin klimt vrolijk verder. Maar ik krijg het moeilijk. Ik moet nu op het tandvlees de fiets meter voor meter omhoog trappen. En lekker zitten doe ik niet in het zadel. Edwin klimt al een stuk verder. Ik voel de kracht uit de benen wegglijden. Weer energie gel erin. Meer water. Meer repen. Meer energie drank. Maar het zet niet veel meer aan. Mijn hartslag gaat naar de 190. Ik ga nu om de kilometer uitrusten en Edwin moedigd me aan. Dan weer even een stuk lopen. Dan eindelijk boven. Wat een zegen!! Nu volgt eindelijk de 'eetpost' en ik gooi me vol met alles wat eetbaar is. Dan gaan we aan de laatste kilometers beginnen. Wat kleine klimmetjes maar voornamelijk downhill. We schieten op Riva af!! Het eind is nu ook letterlijk in zicht. We peddelen volgas het stadje binnen. Vanaf een aantal kilometers van de finishlijn staan er veel toeschouwers te klappen en te schreeuwen. Wat een kick geeft dat! Van de zus van Edwin krijgen we de NL-vlag aangereikt. En zo vliegen we juichend en ontroerd over de streep!! Wat een ervaring en ontlading. Aan de streep staan naast de meegereisde mensen van Edwin ook Anne, Tjebbe en Jeske en niet te vergeten als verrassing Marcel, Nicole en kids. Marcel tracteert ons op een Champagne douche en direct krijgen we de medailles omgehangen. Camara's leggen alles vast. Wat een feest. Na ruim 56 uur en 632 kilometers en 20.863 hoogtemeters beginnen we aan de laatste meter; Een meter bier!! We zijn BINNEN!! De belgen hebben wij blijkbaar onderweg ingehaald. Zij komen iets na ons binnen. En daarmee staat onze plaats ook vast; nummer 475 van de 606 teams die van start zijn gegaan. En dan smaakt het biertje nog ietsje beter!!

Vechten tegen de elementen in de konings etappe. Wat een rit. Wat een uitdaging. Wat een hoogteveschillen. Wat een hitte. Enigzins zenuwachtig beginnen we aan de voorlaatste etappe van de TransAlp Challenge. Maarliefst 104 kilometers en 3060 hoogtemeters om te overbruggen. Na het startschot gaan we ongeveer 15 kilometer over een fietspad opweg naar de eerste zware klim. We zijn weer laat bij ons strartblok aangekomen en dus gaan we proberen net als gisteren naar voren te rijden. Dit lukt prima. We gaan een boel teams links en rechts voorbij. Maar het is wel oppassen geblazen. We komen in een grote groep rijders terecht die het gas erop houden. We denderen met 37 km/h mee. Het pad slingert nogal eens en dan moeten we vol in de remmen. Dan gaat het voor ons fout. Een rijder remt te laat en vliegt vol in een ander. Ze klappen hard op het asfalt! Oeps even oppassen weer. We willen graag aan de streep komen. We bereiken zonder problemen de eerste klim. En dat is een klim. Een serieuze zware klim. 18 kilometer omhoog over een steile bergpas. We gaan op de hartslagmeters rijden en gaan zitten voor een paar uurtjes. Alleen dat zitten is voor mij een probleem. Ik heb nog steeds een open wond op mn zitvlak van 2cm doorsnede. En dat is niet fijn zitten(zacht gezegd) maar we moeten door naar Riva. We klimmen makkelijk en komen vlot boven bij de eerste verzorgingspost. Daar eten en drinken. En dan weer verder. Een heel stuk naar de volgende zware klim. Ik kan geen goede zitpositie meer vinden en iedere trap doet vreselijk zeer. Maar we komen in het kielzog van een TVM ploeg en haken aan. Het gaat lekker snel. Af en toe een zware klim en snelle afdaling. Dan volgt de volgende klim over de Passo somma. Dit is voor mij één van de zwaartse. Over warm asfalt in de volle zon klimmen met een gemiddeld stijgingspercentage van 12%. Maar sommige stukken zijn onvoorstelbaar steil. Ik vervloek iedereen die de TransAlp heeft uitgevonden en het vloeken en tieren zal ik maar niet meer herhalen. Edwin zit wel goed in de klim en heeft alleen last van de zon. Ik jaag mezelf op. Spring in het wiel van een Nieuw Zeelander en blijf hangen. Eet af en toe een Sqeezy voor de snelle energie. Hoe dan ook. Na 10 kilometer zijn we boven. Wat een gevecht. Dan duiken we gelukkig het bos in. Eindelijk schaduw! En we klimmen door. Dan volgt er iets moois voor mountainbikers; singletracks door het bos. Korte klimmen en snelle afdalingen. Keien, boomwortels en beekjes. Dit is meer 'ons' terrein. We geven weer lekker gas. Op het eind zit nog een klim van een paar kilometer maar ook die weten we te nemen. We komen weer in een parchtige tijd aan; 7 uur en 20 minuten. Op een 263e plaats. We stijgen in het algemeen klassement naar een 475e plek! Morgen de laatste!!

De snelle dag. Vandaag een zware tocht tegen het einde van de TransAlp aan. Omdat we tot nu toe alleen maar hebben gereden om te finishen deden we om de strijd in het klassement nauwelijks mee. Vandaag was dat anders. We wilden toch eens weten hoe het is om wat verder vooraan te rijden. Na een beroerde nacht op een plat luchtbed ontbeten we op de camperplaats. Lekkere broodjes en koffie. Om 9.00 uur vertrekken we opweg naar Predazzo. Een zware tocht in het teken van 3 steile klimmen en levensgevaarlijke afdalingen. Bij de start wordt nog een keer vertelt dat we in de laatste afdaling de remmen niet mogen loslaten! Dat beloofd wat! Het gaat meteen steil omhoog over een skipiste. De meeste moeten uit het zadel. Wij besluiten te blijven zitten en trappen de 22% op losse ondergrond. Door deze actie schuiven we enorm veel plekken op. Na een aantal kilometer verandert het weer in asfalt. We klimmen als 'gekken'. Het gaat goed! Dan weer een steile klim op los schotter naar de top. Ook hier blijven we in het zadel. Nu begint er een lange afdaling van 35 km. We komen in een subgroep terecht en die gaan hard! We blijven hangen en trappen door de bossen over de singletracks achter de snelle mannen en vrouwen aan. Het is vlak maar de snelheid blijft ruim boven de 30 km/h! De groep hangt als een lint aan elkaar vast. De kortere klimmen nemen we ook op het grote blad staand! Het gaat super!! Dan komt er weer een serieuze klim van een aantal kilometers. De echte snellen moeten we laten gaan. Maar we blijven in ons ritme zitten. Het loopt gesmeerd. Ook deze nemen we prima. De laatste kilometers moeten met de fiets op de nek. Het is mega steil. Boven gekomen genieten we van de dolomieten op hun best. Wat een view. Dan weer snel naar beneden opweg naar de derde klim. En die is zwaar. Warm en steil. We doseren en en krabbelen weer een paar uur omhoog tegen de enorme klim! Het laatse stuk is zo steil dat de meesten lopen. Ik heb inmiddels een bloedhekel gekregen aan lopen. Dat kost me meer energie. Dus de kracht op de pedalen en stoempen! Na een paar honderd meter kom ik eindelijk boven. Edwin zit vlak erachter. Nu naar beneden op de steilste afdaling van ons leven! Wat is dit steil. Ik denk iedere keer dat ik voorover eraf val. Na een aantal kilometers naar beneden te zijn geremd mis ik een bocht. Ik vlieg het naast gelegen gras in. Gelukkig geen schade. Maar het is zo steil dat ik niet meer op de fiets kan springen. Edwin let beter op en blijft in de baan. Na een stuk lopen durf ik weer op de fiets te springen. Voordat de pedalen vastgeklikt zijn zit ik alweer op 40 km/h. Kop erbij nu! Met vol ingeknepen remmen komen we eindelijk benden. Alles piept en de remmen zijn overhit. Het ruikt overal naar remvloeistof. Er zijn een boel valpartijen deze laatste kilometers naar beneden! In 6,5 uur komen we blij over de streep! En wat een tijd voor ons. We stijgen van plek 509 naar 488! Morgen een rit van 104 km met ruim 3000 HM.

Het was vandaag de 5e etappe. We werden wakker en hadden weinig schik om weer ons achterwerk te martelen. Echter het was de einige manier om finisher te worden, dus daar gingen we weer. Edwin had last van zijn linker hielpees en deed rustig aan op het koffiemolen tempo. De eerste klim begon hij weer op te spelen en hij maakte zich zorgen over hoe de rit uit te rijden. Echter na de eerste stop op 22 kilometer verdween de pijn plotseling en kon hij weer harder fietsen. Hans ging ondanks zijn achterwerk prima omhoog. Ons verbaast het hoe we elke dag weer herstellen en elke dag makkelijker de lange klimmen afmaken. We konden alle klimmen op de fiets blijven zitten en dat lukte veel deelnemers niet. De eerste afdaling was gaaf. Hard naar beneden op de gravelpaden en schitterende haarspeldbochten. Even niet opletten en je ging onderuit; het gebeurde ons weer niet vandaag maar 3 andere deelnemers waren wel zo ongelukkig en hadden medische verzorging van de rescue mannen op de motoren nodig. Tijdens de afdaling werden we door veel mensen aangemoedigd en er stond zelfs een jongen met zijn trompet iedere deelnemer op een schitterende melodie te tracteren. De volgende klim was weer lastig aangezien er weinig beschutting tegen de zon was maar na 35 kilometer kwamen we weer bij de volgende opfrispost aan. Veel gedronken en wat gegeten en daar gingen we voor de laaste 15 kilometer. Hans had wat last van de hitte en deed het rustig aan. We namen weer even een squeeze 'energie pauze' en schoten weer omhoog. Het uitzicht wat we op de top kregen was super! De dolomieten op z'n best. We knalden vervolgens naar beneden en na een klein klimmetje kwamen we na 5 en een half uur weer over de finisch waar Esmeralda en Larissa ons weer met camera stonden op te wachten en dat blijft fijn. Daarna na de camper die dit keer niet op een camping stond maar op de transalp parkeer plaats omdat er geen camping in de buurt was. Na een steenkoude douche (gletsjerwater) zijn we lekker van de avond gaan genieten.

Inmiddels zijn we aan de dag begonnen die de TransAlp Challenge doormidden moet breken. En ook nog een zware ook. Qua kilometers niet lang, slechts 67 km, maar het aantal hoogtemeters spreekt voorzich; 3012. Deze zijn voornamelijk verdeeld over twee klimmen. Loodzwaar dus. In het prachtige dorpje Brixen beginnen we aan de uitdaging. Om ons heen vallen steeds meer deelnemers af. Van de 606 teams die gestart zijn zaterdag zijn er nu nog 552 over. Een behoorlijk aantal afvallers dus. Gisteren heb ik m'n zitvlak behoorlijk beschadigd. Door het schuren van de broek op het zadel heeft dat een schaafplek van zeker 5 cm doorsnede gemaakt. En dat zit niet prettig.. Maar goed; wie a zegt moet b zeggen. En we willen Riva zaterdag op de fiets bereiken! Na het startschot beginnen we aan een klim van 6 km. Een makkie. Wel duurt het een aantal kilometers voor ik een beetje een 'zit' gevonden heb. De eerste echte klim die we moeten ondernemen is 15 kilometer lang. Over asfalt slakkeren we de bergen in. Haarspeldbochten hebben ze hier in overvloed. Het gaat met ons allebei goed. We verdelen de krachten en komen boven op ongeveer 1900 meter. Dan dalen we snel af naar 600 meter. Dit begint onze specialiteit te worden. We gaan een boel teams voorbij. Beneden gekomen wacht één van de zwaarste beklimmingen tot nu toe. We gaan 16 km klimmen over schotter opweg naar 'Kronplatz'. De klim is echt steil. Gemiddeld 13%. Wij zijn in het achterveld één van de weinigen die op de fiets blijven. De meesten gaan lopen. Veel in snelheid maakt het niet uit. We gaan in de klim ongeveer 5 km/h. Na een kleine 3 uur klimmen komen we dan eindelijk op de top aan. Het uitzicht is weer een kado. Prachtig. Maar we nemen niet veel tijd om ervan te genieten. We gaan afdalen. En hoe. Eerst over schotter en daarna over asfalt. De snelheid loopt hier op tot ruim 80 km/h!! En dan moet je goed opletten dat je de bochten goed aansnijdt. Met een enorme snelheid racen we St. Vigel, de finishplaats binnen. In ongeveer 7 uur 15 zijn we over de streep! De Callenge is doormidden.

Langste klim van ons leven. In dat teken stond deze etappe. Maar liefst 33 kilometer onafgebroken klimmen. En na gisteren zagen we daar behoorlijk tegen op. Aan de start was het weer gezellig als de andere dagen. Je maakt een boel 'vrienden' in korte tijd. Na het inmiddels bekend klinkende 'Highway to Hell' begonnen we meteen aan de monsterklim. De eerste 20 kilometer gingen over asfalt en in de schaduw. En dat was superfijn. Het liep goed en we konden goed meekomen. De klimmen liepen op tot 16%. Behoorlijk pittig dus. Maar inmiddels geleerd. Gewoon klein voor en groot achter schakelen en harken maar. Letterlijk meter voor meter. De weg ging over in schotter en de klim werd vernijniger. Na redelijk soepel op 25 km aangekomen te zijn werden we beloond met een 'eetpost' bij een prachtig mooi stuwmeer. Toen nog naar de top. En dat was pittig. Gelukkig waaide het stevig en was de temperatuur 'slechts' 30 graden. Over enorme rotsblok paden stampten we naar boven. Af een toe even een sqeezer(gel voor energie-boost) en verder gaan. Op de top aangekomen dachten we dat we alleen nog 65 km moesten afdalen. Dus ging het grote verzet erop. Met tegenwind stampten we 32 km/ uur op de vakke weg. Wij namen de wind voor een groepje rijders. Achteraf niet handig; we moesten nog 600 hoogtemeters tot aan de finish. Een beetje onderschat dus. Maar met wat getier en motiverende en opbeurende spreuken bereikten we de finish na 7:00.45 uur. Een aardige prestatie. En daarmee stegen we in het klassement. Morgen een zeer zware dag. Kort maar hoog.

DAG 2- 15 juli 2007. Monstertocht! Vandaag stond de rit op het programma van Reith naar Mayrhofen, met maarliefst 3500 hoogtemeters en dat is meteen de zwaarste tocht die wij ooit voor onze kiezen hebben gehad. Wij vertrokken vanuit de achterhoede op weg naar 3 loodzware klimmen. De hoogste was maarliefst een klim van 22km naar een hoogte van 2270 meter, de Geiseljoch.
De eerste klim ging zonder problemen, deze had een lengte van 7km, we hadden hierbij het geluk dat we in de schaduw van de bomen konden klimmen, want het zou zeker 40 graden worden en dat hebben we geweten ook! Je hebt afzien en afzien, dit was blijkbaar de echte highway to hell! De omgeving was daarin tegen zeer de moeite waard, ontzettend mooie vergezichten, watervalletjes, en niet te vergeten loslopende koeien.
De tweede klim ging aardig goed, alhoewel we steeds meer tegenslag kregen van de hitte, deze had een lengte van 15km lang en had 1100 hoogtemeters.
Op naar de grootste! Als we het over afzien hebben…..de Geiseljoch! Begon met een heerlijke lekkere asfalt klim in een vel brandende zon, een klim van 6km op nieuw zwart asfalt! Om de kilometer waren we oververhit en koelde ons af in de schaduw van huizen. Aan het einde van het asvalt was een extra post ingelast om op te frissen, dat bleek wel nodig ook, want de klim die daarna kwam wil Hans graag vergeten voor de rest van zijn leven. Nadat we op de top aankwamen na 3 uur klimmen hadden we even een mooi foto moment van het Geiseljoch bord, daarna heerlijk 23 kilometer afdalen, waar we een top haalde van 72 km/h.
Waarna we over de finish kwamen stonden de vrouw van Edwin, zijn dochter, zusje en nichtje met verkoeling te wachten.

Eenmaal op de campsite aangekomen werden we getrakteerd op een overheerlijke pasta gemaakt door de vrouw van Edwin!

DAG 1- 14 juli 2007. Kramp tijdens de eerste etappe. Eindelijk is de dag aangebroken van de TransAlp Challenge. En op de startdag kregen we op papier een 'makkelijke' etappe voorgeschoteld. Om op te warmen maar 2180 hoogtemeters. Maar dat opwarmen was niet nodig. De eerste dag van de hittegolf was namelijk begonnen. Vandaag 32 graden. Na een paar nachten op de camping in Mittenwald, waarvan ééntje met een lek luchtbed, begon het startritueel. Banden nog even wisselen en alles contoleren. Tijdens de startopstelling was de temperatuur al aardig geklommen. Nu wij nog. Om 11 uur viel het startschot. We zijn opweg. Het hele dorp was uitgelopen met koebellen en andere luidruchtige zaken. Een prachtig gezicht. Dan gaan we fietsen. Eerst vlak maar al snel kwam de eerste berg. In de bloedhitte van 37 graden klommen we naar 1800 meter. De Hochalmsattel. Mijn hartslag dook meteen de rode zone in. Na 26 kilometer bereikten we de top. Edwin klom als een berggeit. Ik had er meer moeite mee. Boven op de berg even gezeten tussen de koeien. Het uitzicht was fenominaal. Wat is dit een belevenis! Maar wel een zware. De afdaling die volgt is zeer zwaar. Over enorme schotterpaden naar beneden. Kop er goed bij houden. Niet goed remmen betekent het ravijn in. Na 42 km komt de volgende klim. Naar 1700 meter; de Plumsjoch. Boven de boomgrens is het niet te houden in de zon. Bij mij begint de eerste kramp. Dat terwijl we veel drinken. Op mijn meter is de temp. opgelopen tot 47 graden in de zon. Het is veel te heet! We komen boven.Dan gaat het keihard naar beneden.Een afdaling van 15 kilometer. Wel fijn na een klim van 17 km. Nu is het nog uitrijden naar de finish. Maar op de laatste kilometers worden we nog geconfronteerd met een pittige klim van 3 kilometer. Met een stijgingspercentage van 17%. Uitgeput bereiken we na 6 uur en 27 minuten de finish. Daar worden we door het 'team' opgewacht. De vrouw en zwager van Edwin staan juichend aan de streep. Zij rijden met de campers achter ons aan en verzorgen ons prima!(85 kilometer/ 2180 hoogtemeters/ 6:27 uur.